نیلوفر گلکار: و هنگامی که سعی می کنی شیب سنگی را با تعادل و بدون استفاده از دست بالا روی تنها راه ممکن این است که فکرت را از تمام محدودیتها و نتوانستن ها و خطوطی که چندین سال زندگی در جامعه ای که به تو آموخته تنها بر روی آسفالت صاف و در ساعات روز قدم برداشتن ممکن است, خالی کنی.
دخترانی که تمرین می کنند, بدون یاری دست انسانی دیگر نه, حتا بدون یاری دست خود شیب ها را بپیمایند، با ورود بر آسفالت ها ی شهر با تناقضی دو چندان رو به رو می شوند و قوانینی که حق انتخاب آزادانه آنها را گرفته و در عوض تنها حق استفاده از یاری و دست کمک مرد ی را به او داده , با عناوین مختلف.
و هر بار از کوه باز آمدن این فکر را در سرمان می اندازد که ما بدون یاری دستی توانستیم از سنگ و کوه و راه های سخت بگذریم, پس چرا نمیگذارند بر روی آسفالت خیابانها ی شهر و در زندگی هر روزه مان روی پای خود بایستیم؟ ما که با آسودگی شب را با کیسه خوابی در میان کوهستان و حیات وحش سپری کرده ایم.
تفکر مرد سالار جامعه با افکار و با خود ما چه کرده است که در میان این آسفالت های حیات اهل ! پس از تاریکی هوا نمیتوان بدون ترس از تجاوز و تهدید و تعقیب و ... قدم از قدمی برداشت؟
و هزاران چرایی دیگر که راهی جز شکستن خطوط ذهن دیگران باقی نمی گذارد. میتوان هزاران بار به قله ها صعود کرد و از مرز خویش گذشت, اما تنها خطوط ذهن خود است که می شکند. این برای ما کافی نیست.
به میان آسفالت های شهرمان می آییم تا خطوط دیگران بشکنیم ، حرف بزنیم و به دیگران بگوییم که ایستادن بر پای خود لذتی دارد که نباید به بهای پوچ افکار قدیم که زن جنس دوم است و نفقه او با مرد است و اجازه اش دست پدر و همسر, پس لزومی به آموختن مهارت ، برای به دست آوردن جایگاه اجتماعی و اقتصادی ندارد, از آن بگذرند.
می خواهیم قوانینی که میخواهند ما پای خود را و بسیاری از حقوق خود را به بهای دست دیگری بفروشیم تغییر دهیم.
کوله باری پر سنگ
شیشه ی هر پنجره ی غبار آلود را می شکنیم